Maastricht, zwalpend over mijn grenzen...

Gisteren was ik op de maan en ik keek neer op mezelf en op de prachtige stad die aan mijn voeten lag.  We wandelden rustig, onder een vredige hemel door de restanten van de geschiedenis en het leven van onze voorvaderen. 

De tijdgrens was opgeheven, gisteren werd heden en we slenterden door de ziel van het verleden. Ook de landgrenzen waren opgeheven, we ontmoetten d'Artagnan, een bruine beer, een Britse trouwauto en een Ukraïense oproep. We voelden het hart van het verleden en van de wereld kloppen onder onze voeten. 

We voelden het hart van de duizenden mensen die ooit door deze straten dwaalden en er hun leven en wereld in bouwden. We voelden de natuur, die in alles sterker is dan de menselijke overmoed. Terwijl ik zo neerkeek op  mezelf, in die smalle straatjes met kasseien, zag ik dat kleine stipje dat ik was, dwalend tussen gisteren en morgen, tussen beton en natuur, tussen drukte en rust. 

Zo moet een stad zijn, bedacht ik, terwijl ik genoot van de zilverglinsterende Maas die tussen de huizen gleed. Grenzeloos, grenzeloos mooi:)

SCHRIJVEN OVER GRENZEN EN BEGRENZINGEN

Dat we onze grenzen moeten leren kennen, bewaren en verleggen. Er worden uren therapie en opleiding aan besteed. En er klopt iets van: als je je grens af en toe niet aftast en er over heen gaat, leer je hem niet kennen. Als je hem niet kent, kan je hem niet bewaren. En dat leidt dan weer tot allerlei kwalen... 

Mijn voornemen om de grenzen van onze provincie al wandelend af te tasten, kreeg vandaag alweer een knauw. Ik ben over mijn grens heen gegaan en ben beland in een prachtig pannenkoekenhuis aan de Geer. De beste pannenkoeken ooit, beter dan die van opa, kleinkids. 

Dan zijn we gaan flirten met het buitenland en aan de verkeerde kant van de grens beland, niet op de Pietersberg maar op de Mont Saint Pierre. Maar wat een prachtige wonderwereld ging er daar voor ons open. Fort Eben Emael lag aan onze voeten en ik heb me de hele wandeling afgevraagd hoe ons leger indertijd dacht die Duitsers  tegen te houden terwijl ze met hun kop in het zand zaten. Het heeft ook niet gewerkt, het oninneembare fort was in 24 uur uitverkocht aan een paar Duitse parachutisten die ze niet hadden zien aankomen. Awel, als je daar loopt dan vraag je je af  hoe ze ze ooit hadden kunnen zien aankomen? Ik zal de Art of War van Laotze nog eens moeten lezen om het te begrijpen denk ik. Verder niets dan lof over deze prachtige route die zich letterlijk in alle mogelijke bochten rond de berg slingert. Het benedenverdiep, oftewel het fort, is voor een andere keer, met de kleinkids, dan kunnen zij de pannenkoeken ook eens examineren. 

het noordoosten van belgië...

Intussen in het noordoosten van België...
Kessenich (Casallum) wordt genoemd in een van de oudst bewaard gebleven handschriften in de Nederlanden.
In dit document van 7 oktober 950 schenkt de Duitse koning Otto I de feodale rechten aan graaf Ansfried.
Door en langs het grondgebied stromen drie rivieren: de Maas, Itterbeek en Witbeek.
Er liggen drie natuurgebieden: het Vijverbroek, de Kollegreend en het Koningssteen.
Het volkslied 'Waar in 't bronsgroen eikenhout' werd geschreven in een verdwenen eikengaard in Borgitter.

Twintig hectaren Amerika die tegen Limburg aanschurken... 7989 stenen soldaten houden de wacht, samen met 400 vermisten, onder het toeziend oog van de aartsengel Gabriël. Ze zijn voor de eeuwigheid in wit carrara-marmer gegoten.

Dag na na kijken ze uit over een prachtige U-vormige vallei in het land van Herve, uitgesneden door een gletsjer in de ijstijden...

Zoveel geschiedenis op één plek, het is haast even impressionant als de precisie en de zorgvuldigheid waarmee deze plek onderhouden wordt. Ook daar werd ik even stil van... Henri La Chapelle, 160422

koffieverzen, een mooie attentie voor valentijn

the narcissuswaltz

Sakkerslak

Een verhaal over een slak die denkt dat hij altijd gelijk heeft. En waarom je beter goed naar iemand luistert... Het is een handig voorleesboekje met een leuk gespreksonderwerp. 20 pagina's liggende A4.

Er was eens een meisje en ze was bang...

Een klein verhaal met een grote boodschap

In het kleine boekje De Ladder vertelt de Tienpondhond hoe je soms dingen kan realiseren die onmogelijk lijken, als je maar de juiste schoenen draagt..

Het boekje is 14.8/14.8 cm en telt 16 pagina's. Het wordt geleverd met een omslag zodat je het niet alleen cadeau kan geven maar ook als  wenskaart kan versturen. Het kost 5 euro en is (voorlopig) enkel bij mij verkrijgbaar.

Wil je mij delen?

Rating: 5 sterren
4 stemmen