Het Verhaal van Mo Muis.

https://heyzine.com/flip-book/4134ffacb6.html

 

Klik op link en blader door  het boek door op de rechterbenedenhoek van het blad te klikken. Het boekje staat maar een week op deze site. Veel leesplezier:) Zet je een comment op mijn facebook? 

Welkom in mijn wereld.

Proef hier van Orbit Express 2.0

Be the change you want to see...

Een mooie tekst in een boekje van 15/15 cm - een perfect klein kerstcadeautje.

Over hoe we de hele wereld afzoeken om iets te vinden dat we in onszelf dragen...

Mechelen

De tuinen van Annevoie

De tuinen van Annevoie zijn een prachtig staaltje landschapsarchitectuur uit de 18e eeuw. De tuinen zijn beroemd om hun indrukwekkende reeks van fonteinen, waterpartijen en cascades die harmonieus samengaan met het groene landschap. Bezoekers kunnen genieten van een heerlijk serene sfeer.

De kasteeltuinen van Arcen

Een mooi cultureel centrum in de maak?

Gisteren op het laatste moment nog de tentoonstelling van de afstudeerprojecten van het PIKOH gaan bekijken.

Wat een leuke verrassing was dat! Het is een generatie van het internet en van een duister wereldbeeld, maar dat maakte de uitstraling van het geheel niet minder positief. De tentoonstelling bruiste van enthousiasme en inzet. En ik was niet alleen

met die opinie, hoorde ik.

Natuurlijk draagt het kader waarbinnen de werken gepresenteerd zijn, sterk bij tot de hele ervaring. Hopelijk is dat de bevoegde instanties niet ontgaan en zullen ze deze ruimtes  een mooie invulling geven in een nabije toekomst.

Tien jaar leegstand is lang genoeg voor een zo een prachtige locatie.

De Betoverende Tuin in Sainte-Marie-Geest

vervolg....

De Jongen en de Vogel

Limburgse verhalen over het leven

Het kasteel van Beersel en het kasteel van Gaasbeek...te lui om te schrijven, tekst van ai.

Het Kasteel van Gaasbeek is een historisch kasteel gelegen in het dorp Gaasbeek, in de provincie Vlaams-Brabant, België. Het kasteel heeft een lange geschiedenis die teruggaat tot de 13e eeuw. Oorspronkelijk was het een middeleeuwse versterking, maar door de eeuwen heen werd het getransformeerd tot een luxueus kasteel.

Het Kasteel van Gaasbeek heeft een opvallende architectuur, met kenmerken uit verschillende tijdperken, waaronder gotische, renaissance- en barokstijlen. Het is omgeven door uitgestrekte tuinen en een prachtig parklandschap, waardoor het een pittoreske en schilderachtige locatie is.

Alfred Lecorgne, aardappelboer 

Alfred Lacorgne was een schilder uit het pittoreske Bretagne, een regio vol adembenemende landschappen en betoverende kustlijnen. Geboren in een klein vissersdorpje aan de kust, groeide hij op met een diepe liefde voor kunst en de natuur om hem heen.
Alfred was een dromerige ziel, altijd gefascineerd door de kleuren en vormen van de wereld om hem heen. Als kind bracht hij uren door op het strand, waar hij schelpen verzamelde en de golven observeerde terwijl ze op de kust braken.  Dit is het begin van een chatgpt verhaal... Wat werkelijk is, is het oude doek van de hand van A.Lacorgne, dat ik kocht op de grommelmarkt van Diest, een aanrader die elk jaar weerkeert. Dat doek ga ik nu met spuug op een watje schoonmaken... Zo doen de echte renovatiespecialisten dat ook, heb ik me laten vertellen.

Angst, een boekje over hoe je met angst om kan gaan...

Geluk

Ten Voeten Uit...

Geen woorden. Rij gewoon naar Herentals en ga een middag door de immense kunstverzameling van Hugo Voeten snuisteren. Gewoon een namiddag niet denken over de ongelijke geldverdeling in deze wereld en genieten van wat iemand met zijn teveel aan geld heeft  uitgebouwd. Genoten van het professionalisme van het project en de hartelijkheid van het onthaal. Genoten van de kunstwerken en van de architectuur. Dat krijg je niet overal voor 12 euro... Niet Limburgs, maar wel een pareltje.

De magische bril van onze gedachten...

Stel je voor: je zit in een glazen bol en je kijkt om je heen. Zo werkt je oog. Je denkt dat het belangrijk is wat je ziet,  maar wat je ziet is niet eens zo belangrijk als wat er in je hoofd gebeurt. Je gedachten zijn de magische bril die alles kleur en betekenis geven. Je kijkt door een filter, die de wereld om je heen vormgeeft. De realiteit is neutraal en  jouw gedachten maken haar mooi of lelijk. Zij deed iets waarmee ze me kwetste. Dacht ik. Maar eigenlijk deed zij gewoon iets waarvan ze dacht dat het goed was. Dat was haar realiteit. Voor mij was die realiteit anders. De wereld die je ziet is eigenlijk een reflectie van je eigen gedachten. Je kijkt nooit echt naar de wereld buiten, maar naar de wereld binnenin jezelf... Dus dit was mijn binnenwereld vandaag...

De Zeeweg

Van mij mag de eeuwigheid
een zee zijn
een zee waarin ik verzink
in mijn al-lenigheid
ben ik vol-ledigheid
als mijn water
in water verdrinkt
mijn botten
breken
de stilte
zeeblauw wordt hemelsblauw
een kwart van mij
is wat er rest
want mijn water verdwijnt
in de zee
dat kwart
dat zijn al mijn problemen
die nemen de golven mee
zo verdwijn ik
in al mijn al-lenigheid
voorgoed in een
hemelsblauwe zee,
Emily Puck

De zaadjes die we zaaien...

De ladder, een verhaal over de verhalen die we onszelf vertellen...

There's a time that I remember...

Cause the drinks bring back all the memories Of everything we've been through Toast to the ones here today Toast to the ones that we lost on the way..

Het moet 1967 geweest zijn, toen we met een bende kinderen tussen 8 en 12 het pad aflegden tussen Val-Meer en het dorp, toen nog Bitsingen. We waren nogal hardies, om zo'n afstand af te leggen, en ik moet zeggen, er waren echte Hardy's bij. Ze waren de zusjes en het broer van mijn toekomstige schoonzus en ik logeerde er.  De golvende, groene weiden met koeien en prachtige hoogstamboomgaarden vol bloesems van toen, zijn op mijn netvlies gegrift. Precies zo is het met de euforie, die ik voelde toen we na die lange wandeling uitgeput de in koelte badende Maria-grot bereikten. Wat waren we helden! Het was een heroïsche prestatie naar mijn gevoel. Vandaag, nu de gps duidelijk zegt dat de afstand slechts 3,7 km is, is mijn gevoel van heldhaftigheid een beetje kleiner... Verrassend genoeg was er aan het Lourdes des Pauvres  niets veranderd in die 55 jaar - zelfs mijn blij gevoel vond ik er instant terug:) 

Qui verra finir cette rivière?

"Hendrik van Aarschot de Rivieren was niet alleen bekend als burgemeester van Luik, maar ook als een invloedrijk edelman en heer van verschillende kastelen in de regio. Eén van die kastelen was het kasteel van Heers, gelegen op een strategische positie aan de rand van het Haspengouws plateau. Op een dag kreeg Hendrik slecht nieuws. Het kasteel van Heers was namelijk aangevallen door een groep plunderende soldaten en was nu in handen van de vijand. Hendrik was vastbesloten om zijn kasteel terug te winnen en mobiliseerde zijn troepen om een tegenaanval te lanceren.

Uiteindelijk slaagde Hendrik erin om een bres te slaan in de verdedigingslinie van de vijand.  Na uren van gevechten en chaos slaagde Hendrik erin om de vijand te verslaan en het kasteel van Heers terug te veroveren.

Het kasteel van Heers werd uiteindelijk een belangrijk bolwerk in de regio en Hendrik van Aarschot de Rivieren werd geprezen als een held voor zijn moedige acties. Zijn vastberadenheid en leiderschap zorgden ervoor dat hij zowel in de politiek als op het slagveld gerespecteerd werd en zijn naam leeft nog steeds voort als één van de meest invloedrijke edelen van zijn tijd."

Het enige waar ik bijna zeker van ben in dit verhaal is de titel. Die vond ik op een bord bij het kasteel van Heers. De tekst schreef chatgpt voor mij. Of hij klopt, geen idee, maar hij leest vlotjes, niet? De foto's zijn door mij gemaakt, allez, met behulp van alle functies die in mijn iphone zitten. Ik ben blij met al die A.I. We gaan naar een maatschappij waarin niemand nog dom is, en waarin iedereen alles kan:) We worden allemaal virtuele genieën:) 

Water, al de rest komt later..

Vandaag was ik aangenaam verrast: eindelijk nog eens een inspirerende tentoonstelling in Z33 House for Contemporary Art, Design and Architecture. Voor de foto's moet je op dit adres zijn - maar nog beter is het de sfeer te gaan proeven. Echt, het is een tentoonstelling met sfeer:)

Konichiwa, lente

En het water vult een zee...

What Is Art For, If Not For Dreaming?

What life will be...

Rich man poor man

Ik wandel graag rond het domein van de Landcommanderij.  Er hangt iets mystieks over die landerijen, waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Op een of andere manier maakt het deel uit van mijn leven. Ergens las ik dat de voorvaderen van de laatste privé eigenaar generaties burgemeesters van Hasselt leverden. Lang geleden, toen ik zelf nog niet geboren was, kwam de oude eigenaar, Armand Roelants du Vivier bij de grootouders van mijn toekomstige man, met zijn fiets volgeladen met fruit en groenten, op café. Daar verkocht hij het fruit en de groenten, want al leek zo'n landgoed idyllisch, het was duur in onderhoud... . Het zou ook zo kunnen zijn dat hij er stiekem kwam neuzen, want dat café van die grootouders was geliefd bij onze lieftallige bezetters  in die tijd. Zo'n zestig jaar later leerde ik van één van de kleinzonen van deze Armand, dat diens zoon erg actief was in het verzet. Dus wie weet, kwam dat oude mannetje informatie zoeken in dat café... Dan loop ik door die weilanden en mijn verbeelding slaat op hol...

Het moet zo'n beetje 'Allo Allo' geweest zijn, in dat cafétje  bij de mijn van Waterschei ... 

Tsjil Krokodil Stop Pesten!

Een doodgewone werkdag

Gisteren en vandaag, twee dagen die me weer een stapje dichter bij morgen brengen. 'Morgen komt nooit,' legde ik gisteren aan mijn kleinzoon uit en hij vond het een grappige waarheid. Om een of andere reden begrijpen kinderen van vandaag zoveel meer dan ik begreep, toen ik hun leeftijd had. Ik weet niet echt of dat een vooruitgang is, maar ik stel me die vraag bij zoveel dingen... Vandaag lijkt de wereld mooier onder de sneeuw die alle somberheid bedekt. Morgen zal de wereld weer doordeweeks grijs zijn, ook al is het weekend. Gisteren had ik een fantastische zoomles rond metaforen, vandaag volgde ik een interessante masterclass bij clavis. Ook dat is een laagje sneeuw dat de wereld een beetje anders kleurt, een beetje mooier maakt. Wat het morgen zal zijn? Morgen, morgen komt nooit:)

 

De kompels die ons landschap bouwden

Als je niet gelooft dat mensen bergen kunnen verzetten, moet je naar de mijnstreek komen. Ons landschap bewijst dat. De wereld is meer dan  hij lijkt, hij is meer dan de badkuip vol hypocrisie waarop plastic eenden dobberen in het zoet geurende, schuimende geld. Terwijl de wind over deze heuvels raast en huilt boven deze poel van eenzaamheid, denk ik aan al de mensen die hier als het ware versteend zijn. Hun erfenis, die dit landschap voor altijd anders getekend heeft, is helend en troostend en zo zwerft de ziel van hun arbeid voor altijd voort. 'Blijf van die terrils,' zei mijn vader altijd, 'ze zitten vol rotzooi...' 'Maar 't is wel mooie rotzooi," mompel ik terwijl ik gebogen tegen de beukende wind in naar boven sjok. 

Arcadie Claret

Leopold I leerde Arcadie Claret kennen in 1842 of ten laatste in 1844. Ze was toen amper zestien of achttien en werd bijna onmiddellijk zijn minnares. Hij installeerde haar luxueus in een patriciërswoning, Koningsstraat, Sint-Joost-ten-Node (thans nummer 312). Omdat het liefdesleven van de koning niet onopgemerkt bleef en uitvoerig aan bod kwam in de pers, organiseerde hij in 1845 een schijnhuwelijk tussen Claret en zijn dienaar en vriend, de Coburger Ferdinand Meyer (Coburg 1808 - Karlsruhe 1864), die vervolgens de kinderen die de koning bij zijn minnares had verwekt als de zijne erkende. Meyer was weduwnaar van Virginie Wouters (1819-1841) van wie hij drie kinderen had. (bron: Mers antique books)... Leopold1 gaf het voorbeeld aan Leopold2 die nog veel maffer werd... De rest is geschiedenis.

Toen ons koningshuis nog bad boys had...

Slaven in Tungri

De Pliniusbron.. hij werd zo genoemd omdat Plinius ooit vermeldde dat er in de buurt van Tongeren een geneeskrachtige bron was... Men vermoedde dat het deze  bron kon zijn, ook al beantwoordde hij niet helemaal aan de beschrijving van de oude romein... Men vermoedt ook dat de Romeinen een aquaduct aanlegden om de stad te bevoorraden met water ...

Vandaag hebben we deze weg van het vermoeden bewandeld, al weten de mensen die me kennen dat ik een hekel heb aan 'vermoeden'. Ik hou alleen van feiten, en probeer zo weinig mogelijk in te vullen voor anderen. Ik neem dan ook nooit dingen voor waar die  ik niet met eigen ogen kan vaststellen. Zelfs mijn kleinzonen weten dat, en het geeft aanleiding tot pittige discussies op hun school tussen godsgelovigen en niet-gelovigen. 

'Juliette zei dat god bestaat,' zei mijn negenjarige kleinzoon.

'Ik zei dat ik niets geloof waarvan ik niet kan bewijzen dat het bestaat,' zei hij.

'Maar toen zei Juliette dat ik ook niet kan bewijzen dat hij niet bestaat.'

Hij zei het met veel spijt... Juliette en hij zijn al enkele maanden in een verbale oorlog gewikkeld. Het landschap doet me mijmeren... Het is dan wel een vermoedelijk kader, de wandeling zelf is onbetwistbaar mooi:)

De Duitse Orde... 

'De wereld,' zei ze, ' is er altijd een geweest van oorlogen en geweld. Al in 1200 werden hier de manschappen verzameld om zich op weg te begeven naar het Heilige Land, zonder gps, te voet en zonder weersvoorspellingen.'

'De mens leert niets,' antwoordde ik, 'en hij herhaalt altijd opnieuw dezelfde fouten. Gelukkig brengt de tijd soms andere wendingen en keert het geweld van windrichting af en toe.'

Ik keek rond naar deze imposante bouwwerken en bedacht dat ze met gelden van velen ooit werden opgebouwd... De tijd walste door de machtsverhoudingen heen en zorgde ervoor dat heel dit patrimonium ooit in de handen kon komen van één enkeling... En dan keerde de tijd zich weer en kwam het landgoed weer in de handen van overheden... Het is niet de mens die de geschiedenis bepaalt, hij maakt zichzelf het slachtoffer van de geschiedenis,  in al zijn domheid leert hij nooit iets bij...

'De dieren,' vroeg ze, 'zouden die ook last hebben van status- en uiterlijkhedenobsessies?' 

Poëten van boleten

Les nobles dames de l'ordre de Cîteaux du comté de Looz...1217

'Hoe ons roemrijk verleden vervalt tot een hoop bakstenen,' zei ik, terwijl we voorbij de oude infirmière liepen.

Ze keek me aan en glimlachte. 'Jij houdt wel veel van het verleden, hé. Ben jij zo iemand van wie het verleden nog in zijn toekomst ligt?'

Ik snoof vol genoegen de inspirerende lucht van het park in me op en knikte beamend.

'Het verleden bepaalt toch wie ik ben,' zei ik. 'Waarom vraag je dat?'

Ze knikte.

'We hebben allemaal van die bouwstenen. Sommigen bouwen er de mooiste sites mee en anderen zeulen ze een leven lang mee  op hun rug, omdat ze niet weten hoe ze hen moeten gebruiken.'

Toppen en dalen

'Verander iets in je fysiologie en er verandert iets in je gemoed,' zei ze. Ze had gelijk, nog geen moment had ik lopen piekeren, de klim was er te vermoeiend voor.

We liepen op het steile pad dat tegen de terril plakte en ik voelde mijn hart  tegen mijn borstkas bonzen toen we bovenkwamen.

'Gevoelens zijn geëvalueerde sensaties,' zei ze. 

'Er gebeurt iets, het doet iets met jou, en je evalueert.' 

Ik had altijd gedacht dat het omgekeerd was, dat mijn hart pas ging bonzen nadat ik ... blijkbaar werkt het omgekeerd... ach ja, allemaal maar wat bedenkingen terwijl dit bos zich voor me uit strekt in al zijn pracht.

'Verander iets in je uitzicht en er verandert iets in je gemoed,' dacht ik.

Geef mij de natuur maar als pepmiddel;)

Ku(n)stige Verhalen 

Ik ben een schemerzonedromer, ik heb een bril en door die bril kijkt mijn onbewuste naar de wereld. Vele reizen heb ik gemaakt, in vele streken vond ik iets moois. En toch, het allermooiste vond ik toen ik thuiskwam bij mezelf:)

Visuele suikers tussen Duinbergen en Breskens 

Het was moeilijk, maar het moest. Het was een probleem, maar ik zou het proberen.

Hij reageerde: ‘Het is nog niet makkelijk, het is een uitdaging en best spannend. Je kan het gewoon doen, wat maakt dat je aarzelt?’

Ik heb het gedaan en mezelf getrakteerd op wat visuele suikers:) Duinbergen-Breskens 60 km op de teller en wat voor een mooie meters:)

Beringen, be mine 

Dina's droom

Vanaf vandaag is er weer een icoon in Limburg verdwenen... Over de prachtige tuin van Dina Deferme en de moeilijke beslissing om hem achter te laten, kon je een jaar geleden in mijn eerste Magiezien lezen. Twaalf maanden verder, sluit de poort van dit paradijs voor het publiek. Geniet nog even met me mee van de mooie beelden uit een droom, een droom die velen heeft doen dromen. Dank je wel Dina, we hebben er van genoten!

Sy, in het voetspoor van de trailers

Het werkt soms beter dan we willen, die gpx op je telefoon. We hadden het plan om de wandelroute rond Sy te ontdekken en te voet naar de burcht van Logne te gaan. Helaas pindakaas, onze tracker vond het leuker om de route te volgen die de 

trailrunners aan het afleggen waren. Prachtig en pittig, het leverde ons alvast grote ogen op van de superatleten die ons voorbij renden... Wat was ik blij dat mijn goede vriendin Marianne ooit een wandelstok voor me kocht en ik hem steevast meeneem.... Wat zeker leuk voor me was, is dat ik (noodgedwongen) heb ondervonden dat mijn hoogtevrees opgehoepeld is. De mentale oefeningen hebben dus resultaat gehad. Wat een schitterend parcours hebben we gedaan, gelopen, gekropen.. 

Geen aanrader voor mensen met zwakke knieën, maar een lust voor het oog. Helaas zijn we niet tot bij de burchtruïne geraakt, maar we doen hem over en deze keer volgens de wegwijzers:)

Van Gerhagen naar Averbode, waar koeien het milieu verpesten...