Wat mis je dan?

Gepubliceerd op 23 april 2021 om 19:36

Het was een mooie dag in mei en de vogel lag lusteloos op de oever van het kreekje bij de waterval. Moe en uitgeput staarde hij over het water en zag hoe een merel aan de overkant een worm uit de grond pulkte. Een stukje van de maaltijd bungelde nog uit zijn bek toen de merel met trage vleugelslagen over het water weg vloog.
'Dat zou ik zo graag ook weer willen kunnen,' zuchtte de vogel en hij keek verdrietig naar zijn zielloze vleugel.
'Kon ik maar terug vliegen. Maar ik heb het al zo vaak geprobeerd, het lukt me echt niet. Alles heb ik al gedaan maar het mislukt me steeds opnieuw. Ik denk dat ik ermee moet leren leven om voor de rest van mijn leven laag bij de grond te blijven.'
Het water ruiste en de druppels fonkelden als diamanten in het zonlicht.
'Wat ga je missen als je nooit meer kan vliegen?' vroeg het water.
De vogel legde zijn kop in het zand en keek droef.
'Ik mis de oneindigheid van de hemel.'
'Dat klinkt mooi,' zei het water, ' dat klinkt prachtig. Wat mis je nog meer als je nooit meer kan vliegen?'
'Dan mis ik het om mijn verre vrienden te bezoeken,' zuchtte de vogel.
'Ook dat klinkt mooi. Wat ga je nog meer missen als je nooit meer zou vliegen?'
'Ik mis de wolken en de wind om me heen.'
De vogel voelde zich steeds verdrietiger.
'Wat ga je nog meer missen als je echt nooit meer vliegt?'
'Er zijn de heerlijke bessen waar ik niet meer bij raak en de heldere bron met het heerlijkste water, hoewel ik ook tevreden ben met jou hoor,' lachte de vogel verontschuldigend. In zijn maag voelde hij een steeds grotere brok ongeluk.
Het water hield nog niet op met zijn nieuwsgierige vragen.
'Wat ga je nog missen, stel dat je echt nooit meer zou vliegen?'
De vogel zag alles voor zich wat hij zou missen: de oneindige hemel, de warme begroetingen van zijn vrienden, de wolken en de dansende wind, de heerlijk zoete bessen en het verfrissende water. Hij hoefde niet lang na te denken.
'Ook de landschappen zal ik missen,' antwoordde hij en hij zag in zijn hoofd de glooiende groene velden, de wuivende boomtoppen en de gouden akkers.
'Misschien mis ik het landschap nog het meest van alles want het gaf me altijd zo een gevoel van verbondenheid, het gevoel een deel te zijn van een groter geheel.'
'Wat is er nog meer dat je zal missen als je nooit meer zal vliegen?' vroeg het water.
De vogel sloot zijn kijkers en zag in zijn hoofd het beeld van twee donkere, twinkelende vogelogen.
Een vrouwtje keek hem uitnodigend aan. Ze zweefden samen van boom naar boom en dansten in de wind.
'De liefde,' zuchtte hij. 'Als ik nooit meer vlieg, zal ik nooit de liefde van mijn leven terugzien.'
Het water borrelde een beetje.
'Dus je wil terug kunnen vliegen om de liefde van je leven terug te zien?'
De vogel knikte en voelde hoe de motivatie weer door zijn lijf ging stromen.
'Zo had ik er nog niet over nagedacht!' riep hij.
'Dàt wil ik echt niet blijven missen! Het wordt tijd dat ik écht actie onderneem!'
Hij rechtte zijn rug, legde de lamme vleugel goed en stapte beslist terug naar zijn nest.

 

Klik hier om een tekst te typen.


«   »